firstaid

aynı şeyden müzdarip olmamıza rağmen neden birbirimizi anladığımız kabul edip sonuca ulaşmaya çalışmıyoruz da aramızda giren her mesafenin kendisini her geçen gün daha da büyük hissettirmesine izin veriyoruz? burada -her sıradan insan gibi- olabilecek en basit şeyle donatılmış yaşayan ve kendisinden büyük gerçekleri bilinç ardı edip tekrar kendi özüne odaklanan bireyler olarak neden güzel olabileceklere destek vermek yerine sorgusuz sualsiz kabulleniyoruz ki? yaşam herkeste varolan basit bir şey olduğu için mi anlamsızlaşıyor yoksa onu anlamlandıracak şeylerin eksikliği mi onu bu noktaya getiriyor ve dolayısıyla insan bu soruları sorma gereksinimini yine yaşamın normalliğinden mi yoksa kendinde varolduğunu bile bilmediği garip, histerik bir dürtüden mi alıyor? yani neden böyle olduk? böyle olmak, bizi boğan bizden büyük şeylerden mi yoksa bizi alt eden küçük ve asla öngöremeyeceğimiz içimizden gelen bişeyle mi, önemini kavramamız gerek.