melanippe

bakışlarımın izini taşıyan giysilerin tüketecek ömürlerini birer birer. değişecek yeri bir dolabın, pencerede bir çiçeğin. alıştığın ufak tefek sesler kaybolacak sessizlik nefesini bile örterken. kimse ateş tutmayacak sigarana. boşa yanan lambalar hep unutulacak. hep soğuk hep ıssızmış gibi gelmeyecek belki ama tedirgin edecek. umduğunu görmekten vazgeçmiş adımların sakinleşecek. bazen geri geri gidecek hatta ayakların, boşlukla buluşmak istemedikleri için. ve en sonunda herşey yabancılaşacak gözünde. her gün gördüğün, her gün dokunduğun, her gün etrafında olan... yine orada olacak ama eskisi gibi değil. birkaç oda bir çatıdan ibaretmiş, fark edeceksin. o zaman eksildiğini hissedeceksin ve çok zaman geçtiğini. o zaman durmak istemeyeceksin. benimle sonsuz kez ayağa kalk, kararacaksa dünya böyle beraber olsun.